Το νησί

Η Σέριφος είναι ένα νησί καλυμμένο από πέτρα. Έχει έκταση περίπου 75.000 τ.χλμ. Η ακτογραμμή περίπου 80.000 μέτρων περιλαμβάνει πολλές υπέροχες παραλίες. Σήμερα το νησί έχει μόνιμο πληθυσμό κάτι λιγότερο από 1500 άτομα.

Οι τρεις μεγαλύτεροι οικισμοί είναι το Λιβάδι που είναι και το λιμάνι, η Σέριφος (ή χώρα) σε υψόμετρο 200μ πάνω το λιμάνι και η Παναγιά βορειότερα, στους οποίους κατοικούν τα 2/3 του συνολικού πληθυσμόυ.

Διαχρονικό χαρακτηριστικό της Σερίφου είναι τα μεταλλεία της, από τα οποία γινόταν εξαγωγή σιδηρομεταλλευμάτων, χαλκού, αλλά και άλλων μεταλλευμάτων και ορυκτών.

Η εκμετάλλευση αρχικά το χαλκού και αργότερα του σιδήρου, υπολογίζεται ότι ξεκίνησε κοντά στο 3.000 π.Χ. Με την εκμετάλλευση αυτή φαίνεται να συνδέονται και οι πολύ μεταγενέστεροι τρεις πιο γνωστοί μαρμάρινοι πύργοι. Ο Ασπρόπυργος, ο Ψαρόπυργος και ο Πύργος στην Κεφάλα.

Στη Σέριφο επίσης μεγάλωσε και ο μυθικός Περσέας, ο οποίος κατάφερε να φέρει στον βασιλιά της Σερίφου την κεφαλή της Μέδουσας, την οποία όποιος την έβλεπε απολιθώνονταν και έτσι έσωσε τη μητέρα του Δανάη.

Οι αρχαίοι κάτοικοι της Σερίφου λάτρευαν τον Περσέα. Υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες, όμως έχουν βρεθεί και αρχαία νομίσματα από τη Σέριφο (από τον 6ο π.Χ. αιώνα και μετά) τα οποία απεικονίζουν είτε τον ίδιο τον Περσέα, είτε την Κεφαλή της Μέδουσας, είτε τον Σέριφο Βάτραχο που σχετίζεται με τη λατρεία του Περσέα.

Στη Ρωμαϊκή και στη Βυζαντινή εποχή η Σέριφος αποτελεί τόπο πολιτικής κατά κύριο λόγο εξορίας. Στη συνέχεια η Σέριφος περνά στην Ενετική κατοχή και αποτελεί μέρος του Δουκάτου του Αιγαίου. Στην ίδια περίοδο γίνονται συχνές πειρατικές επιδρομές ακόμα και από τον διάσημο πειρατή Μπαρμπαρόσα. Αργότερα περνά στην Οθωμανική κατοχή.

Μετά την απελευθέρωση αρχίζει ξανά η άνθιση, η οποία κορυφώνεται γύρω στο 1900. Ο πληθυσμός του διπλασιάζεται καθώς πολλοί βρίσκουν δουλειά στις ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες (μετά από κρατική παραχώρηση) αρχίζουν τη συστηματική και εντατική επαναλειτουργία των μεταλλείων.

Οι συνθήκες και οι ώρες εργασίας τελικά ήταν εξοντωτικές και οι μισθοί δεν ήταν ανάλογοι. Αυτά οδήγησαν στην απεργία των μεταλλωρύχων στο Μεγάλο Λιβάδι όπου αποκορύφωμα ήταν τα επεισόδια που ακολούθησαν τον αποκλεισμό του λιμανιού και οδήγησαν σε 4 νεκρούς μεταλλωρύχους και 4 νεκρούς χωροφύλακες. Σήμερα υπάρχει εκεί και το σχετικό μνημείο των μεταλλωρύχων. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας και το 1925 να καθιερωθεί και η οκτάωρη εργασία στα μεταλλεία.

Σήμερα τα μεταλλεία δεν λειτουργούν πια λόγω της εξάντλησης των κοιτασμάτων.